COLUMN: Diepe rouw en woede

advertentie

Deze week is onze kat Boris doodgereden. Voor de deur. De dader nam niet eens de moeite om te stoppen. Fijn staaltje van diervriendelijkheid. Boris liep alleen voor het huis als wij er niet waren. Hij zat dan te wachten tot we terugkwamen. Als we wel thuis waren kwam hij nooit vóór buiten, veel te gevaarlijk.

Mijn woede richt zich niet zozeer op de dader. Dat was gewoon een plurk zonder een greintje fatsoen. Het leven zelf zal hem of haar in de loop der tijd wel straffen. Ik heb een flexibel geloof in karma. Een geloof dat me zeer helpt in deze barre tijden van verdriet.
Mijn werkelijke woede richt zich op de gemeente. Ik woon nu ongeveer vijftien jaar aan de Koningsweg in Westerland. Reeds toen ik er kwam wonen was er sprake van een drukke weg, waar ook de gemeente zich druk over maakte. Talloze onderzoeken hebben er sindsdien plaatsgevonden. Zonder effect. Nog meer maatregelen zijn er genomen. Doekjes voor het bloeden zeg maar, want eveneens zonder effect namelijk. Drempeltje hier, bordje daar. Ondanks het feit dat de verkeersdruk jaarlijks toenam konden we tenminste zien dat de gemeente haar verantwoordelijkheid nam. Zonder resultaat, dat dan weer niet.

Ik zag mijn kans schoon om deze zaak ter sprake te brengen toen ik wethouder Groot voor deze omroep mocht interviewen. “Ja maar mijnheer, dit is een N-weg”, gaf de wethouder als uitleg, om daarmee de onmacht van de gemeente te verklaren. “Ja, het probleem is de navigatiesystemen”, legde hij ten overvloede uit. “Die wijzen deze weg nou eenmaal als voorkeursroute aan”.

Toen basisschool de Dentele haar deuren sloot, werd het probleem urgenter. Dagelijks moeten kinderen uit de leeftijd van zes tot twaalf jaar nu door onze straat naar school in Hippolytushoef. Tussen de trucks, tractoren en het sluipverkeer door. Reden voor de bezorgde ouders om opnieuw bij de gemeente aan de bel te trekken. Opnieuw werden ons doekjes voor het bloeden uitgereikt. Als ik het goed heb begrepen kregen de belanghebbenden subsidie voor de aanschaf van 30km stickers. Oh, en er werd opnieuw een drempel beloofd.
Ook een dode kat zal in deze situatie geen verandering brengen. Helaas zal er een kind moeten verongelukken voor de gemeente begrijpt dat dit geen grapje is. Dan zal ze haar medeleven uitspreken en haar afschuw. Ze zal terstond maatregelen nemen, zodat verder leed ons in de toekomst bespaard blijft. Als het kalf (of de kat) verdronken is, ja.

U gelooft mij niet? Ik geef als voorbeeld de N99. Vijftien jaar geleden was deze weg bezaaid met kruispunten. Jaarlijks vielen er slachtoffers die deze 80km weg probeerden te kruisen. Uiteindelijk zijn er rotondes gekomen. Sindsdien droogde de stroom doden op. Jammer dat daarvoor zoveel slachtoffers moesten vallen. Wat is er nou zo moeilijk aan een bordje “alleen voor bestemmingsverkeer””? Desnoods een bordje “verboden voor vrachtauto’s” of, als uiterste maatregel een pasje, dat voor bestemmingsverkeer een paaltje laat zakken? Als de doden zijn geborgen, dan pas zal de gemeente inzien dat ze haar verantwoordelijkheid te laat heeft genomen. Schrale troost voor Boris, hij is doodgereden op een N weg en tenminste niet op een lullig woonerf. Rust zacht, lieve vriend.

Evert Marsmans
Uw reacties zijn (erg) welkom op evert@demeningvanmarsmans.nl

* een Facebook reactie - reageren doet dhr. marsmans via zijn eigen website, natuurlijk mag u hier ook u commentaar neerzetten echter reageren gaat via demeningvanmarsmans.nl

advertentie