Dit dorp, ik weet nog hoe het was…

advertentie

Web-banner-BBHK-728x90px

Ik kwam achttien jaar geleden in de Wieringermeer wonen voor de rust en de ruimte. De stap van het Amsterdamse naar de polder was behoorlijk groot, maar één van de weinige stappen waar ik nooit een seconde spijt van heb gehad. Na de hectiek van de grote stad voelde de Wieringermeer als een warm bad. Ik kon zelfs trots aan mijn vrienden vertellen dat we in de Wieringermeer niet eens een stoplicht hadden.

De stap van de Wieringermeer naar het Wieringse Westerland, veertien jaar geleden was al kleiner. Ik had al vier jaar van de rust en ruimte genoten, ik was al tot bedaren gekomen. De keuze voor Westerland werd voor een groot deel bepaald door de kinderen. De school was op loopafstand. De kinderen tussen de middag thuis, boterham met kaas, dat werk. Meester Gert: u hebt een groot deel van die gedachte waargemaakt, mijn dank en respect zijn groter dan ik in woorden uit kan drukken.

Mijn vrouw, die destijds nog geen rijbewijs had, plukte de vruchten van de Spar schuin tegenover. Een ouderwetse winkel, met een winkelier in stofjas. Een winkel met een pot dropjes op de toonbank. Toegegeven, er was best wat op aan te merken. Producten waren duur en vaak over de datum. Toch vervulde de winkel een belangrijke rol in ons dagelijks bestaan, zowel in de voorziening van onze boodschappen als in de dorpsdynamiek.

Het zijn inmiddels herinneringen uit een grijs verleden. De school is opgeheven, de winkel gewoon weg. We leven heden ten dage in een dorp waar nauwelijks nog openbaar vervoer beschikbaar is, waar het zwembad wordt gesloten en alle overige voorzieningen zijn of worden wegbezuinigd.

Of wacht nee, ik zeg alle voorzieningen, maar dat is wel erg negatief. We geven wel een godsvermogen uit om ultrasnel en ultraduur internet aan te leggen in het buitengebied van Hollands Kroon. Onder het mom van vitalisering van de regio, komen de miljoenen los. Hoeveel achterstallig onderhoud bestond er ook alweer aan wegen en bruggen? We moeten zogenaamd solidair zijn met de inwoners van het buitengebied. Maar wie die inwoners zijn, is nooit uitgezocht, wat hun internetbehoefte is, nog veel minder.

De cliffhanger van deze week? In de volgende column zal ik mijn mening met cijfers onderbouwen.

Evert Marsmans
Uw reacties zijn (erg) welkom op evert@demeningvanmarsmans.nl

 

Facebook Comment

advertentie