COLUMN: De sector

advertentie

Web-banner-BBHK-728x90px

Telkens als in de media “de sector” ter sprake komt, kunt u zich opmaken voor slecht nieuws. “De sector” schreeuwt om maatregelen, “de sector” gaat ten onder of “de sector” moet gered worden. Of het nu om banken, zorg of levensmiddelenproducenten gaat, zodra de term “de sector” valt, kunnen wij onze borst natmaken.

Het meest recente voorbeeld van een sector in problemen is de pluimveesector. De afgelopen weken domineerden berichten over het gebruik van het reinigingsmiddel fipronil de krantenkolommen. Een middel dat niet gebruikt mag worden, maar dat door toedoen van een malicieus schoonmaakbedrijf toch in onze voedselketen is terecht gekomen.

De gevolgen zijn desastreus: giftige eieren, duizenden kippen moeten worden geruimd en bedrijven staan op omvallen. Tientallen bedrijven zijn op slot gedaan. Nog voor het laatste giftige ei uit de winkel is gehaald, rollebollen de verantwoordelijke instanties vechtend over straat. Beschuldigende vingers wijzen naar bedrijven, overheid en naar elkaar. De voorlichting verloopt chaotisch. De consument is de dupe en weet feitelijk niets over de kip of het ei. De grote verliezer is natuurlijk de kip zelf.

De sector schreeuwt moord en brand. Bedrijven zouden te goeder trouw hebben gehandeld. De verantwoordelijkheid ligt bij een louche schoonmaakbedrijf en vooral niet bij de producenten zelf. De sector krijgt onverdiend zware klappen en is slachtoffer. Met andere woorden: wij zouden sympathie en empathie moeten voelen voor de getroffen eierproducenten. In Lunteren stelt men zelfs dat als banken gered worden, ook de pluimveesector overeind gehouden moet worden. Maar is dat nou wel zo?

Er bestaan naar mijn mening twee zwaarwegende argumenten om de overheid, lees de belastingbetaler, niet voor deze catastrofe op te laten draaien. Ondernemersrisico en gezond verstand.

U, kippensector, kiest er zelf voor om op het randje te gaan lopen. U hebt u zelf het pad der schaalvergroting op laten jagen. De gevolgen voor kip, consument  en milieu zijn catastrofaal. Elk incident, of het nou vogelgriep of een giftig schoonmaakmiddel is, betekent voor miljoenen kippen een vroegtijdig einde. U mag wat mij betreft, gerust de hand in eigen boezem steken. U loopt, over de rug van kip, consument en milieu, een enorm ondernemersrisico. Wie op het randje loopt, valt er ooit af.

Daarnaast bestaat er ook nog zoiets als gezond verstand. Het probleem van de bloedluis bestaat al zolang er intensieve kippenhouderij bestaat. Jarenlang werd het probleem bestreden met groene zeep en spiritus. Niet heel efficiënt want de luis blijft terugkomen. Tamelijk duur ook vanwege de kosten van de arbeid.

Plotseling duikt er een nieuw bedrijfje op, dat zegt het ei van Columbus te hebben ontdekt. Juist voor eierexperts zouden hier de alarmbellen op volle sterkte moeten afgaan. Hebben alle bestaande schoonmaakbedrijven de afgelopen jaren soms zitten slapen? Wat stond er op het etiket van dit nieuwe wondermiddel? Hebt u de toelating gecontroleerd, zowel van het middel als het bedrijfje? Viel het u na één keer googelen niet op dat dit bedrijfje werd gerund vanuit een twee onder één kap woning?

U hebt uw eigen ondernemersrisico te laag ingeschat én u bent lichtvaardig (naïef) met een frauduleus bedrijf in zee gegaan. Ik denk niet dat de staat daarvoor haar portemonnee hoeft te trekken.

Evert Marsmans
Uw reacties zijn (erg) welkom op evert@demeningvanmarsmans.nl

Facebook Comment

advertentie