COLUMN: De nieuwe Marokkaan

advertentie

Web-banner-BBHK-728x90px

Mijn vrouw is Spaans. Dochter van één van de eerste gastarbeiders die in Nederland werd ingezet. Dertig jaar delen we reeds lief en leed. Ik mag mezelf dus ervaringsdeskundige noemen. Deze eerste generatie gastarbeiders, Spanjaarden en Italianen, werden door de Hoogovens ondergebracht op een boot, de Arosa. Vlak bij het werk, in de haven van IJmuiden, lag dit schip vol buitenlandse mannen. Jaren later, toen ze het konden betalen, verhuisde de rest van het gezin naar Nederland. Ze betrokken een flatje in Velsen Noord.

Inmiddels is mijn schoonvader gepensioneerd. Hij verdeelt zijn tijd tussen hetzelfde flatje in Velsen Noord, en zijn geboortehuis op La Palma. Heen en weer pendelend tussen oude kennissen en nieuw geboren familie. Tussen degelijk maar regenachtig Nederland, en zonnig zorgeloos Spanje. Mijn schoonmoeder behoort tot de groep arbeidsmigranten die na dertig jaar nog steeds niet echt verstaanbaar Nederlands spreekt. Onderdeel van de Nederlandse samenleving is ze, of zijn zij, nooit werkelijk geworden.
Samen hebben ze wel de volgende generaties werkers uit den vreemde zien aankomen. Die werden namelijk allemaal in datzelfde wijkje flats in Velsen Noord ondergebracht. Eerst de Turken, daarna de Marokkanen. Eerst de mannen alleen, later gevolgd door hun kinderrijke gezinnen. Families met zeven of acht gezinsleden op een klein flatje waren geen uitzondering meer. Oude katholieke tijden leken te herleven. Alleen waren ze Moslim. Langzaam veranderde de verzameling flats in Velsen Noord in een achterstandswijk.
Kennelijk zijn de arbeidskrachten in Zuid Europa en Noord Afrika op. Tegenwoordig is het helemaal hip om een pool, liefst in een stacaravan, op je erf te hebben. Of een paar, maar dan lijkt het al gauw op Air-BNB. Het voormalig Oostblok heeft de twijfelachtige eer, om nu hofleverancier van goedkope arbeidskrachten te zijn. De reden, of misschien beter het excuus om deze mensen naar Nederland te halen is nooit veranderd. Volgens de werkgevers zijn deze goedkope werkers onmisbaar. Hollanders zouden voor dit loon en deze werkzaamheden niet te porren zijn.
Lering uit het verleden lijken we niet te willen trekken. Ook deze mensen worden weer gebruikt, uitgeknepen zo U wilt, om daarna uitgekotst te worden. Ga maar na, laagwaardig werk, lage lonen, weinig perspectief en misschien wel het belangrijkste: geen enkele stimulans om deel te worden van de Nederlandse samenleving. In modieus Engels: a recipe for disaster.
Een goed voorbeeld hiervan is het voornemen een zogenaamd Polenhotel te bouwen op Agriport. Ver van ons vandaan, en ver van alle voorzieningen, bouwen we goedkope slaapplaatsen voor deze mensen. Het is immers maar voor tijdelijk, ze gaan vanzelf weer weg. Net zoals al die andere goedkope oplossingen zeker?
Als ik een oude ijskast buiten zet als grofvuil zet de gemeente er een bordje “migrantenhuisvesting” op. Eisen voor veiligheid en comfort worden in recordtempo verlaagd. Eisen aan integratie worden kennelijk helemaal niet gesteld. Deze mensen hoeven dus helemaal geen volwaardig lid van onze samenleving te worden. Ze moeten stil zijn, en goedkoop. En als ze beginnen te klagen dat er geen voorzieningen zijn kunnen we altijd nog ingrijpen. Dan geven we ze, na lang overleg, misschien wel een stoep. Hebben ze ook een voorziening.

Evert Marsmans
Uw reacties zijn (erg) welkom op evert@demeningvanmarsmans.nl

Facebook Comment

advertentie